27 - موسى گفت : من به پروردگارم و پروردگار شما پناه مىبرم و از هر متكبرى كه به روز حساب ايمان نمىآورد . تفسير : بگذاريد موسى را بكشم ! ! به دنبال اشاره اى كه در آيات قبل پيرامون سرنوشت دردناك اقوام پيشين آمده بود در اين آيات به شرح يكى از اين ماجراها پرداخته ، و انگشت روى داستان موسى و فرعون و هامان و قارون مىگذارد . درست است كه داستان موسى و فرعون در بسيارى از سوره‌هاى قرآن تكرار شده ، ولى بررسى آن نشان مىدهد كه هرگز جنبه تكرارى ندارد ، بلكه در هر مورد از زاويه خاصى به آنها نگاه شده است ، چنانچه در مورد بحث منظور بيش از همه پيش كشيدن ماجراى مؤمن آل فرعون است و بقيه بيان زمينه اى است براى اين ماجراى مهم . نخست مىفرمايد : « ما موسى را با » آيات « خود » و سلطان مبين « فرستاديم ( * ( وَلَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا وَسُلْطانٍ مُبِينٍ ) * ) . « به سوى فرعون و هامان و قارون ، اما آنها گفتند : او ساحر بسيار دروغگويى است » ! ( * ( إِلى فِرْعَوْنَ وَهامانَ وَقارُونَ فَقالُوا ساحِرٌ كَذَّابٌ ) * ) . در اينكه ميان « آيات » و « سلطان مبين » چه تفاوتى است ؟ تفسيرهاى مختلفى از سوى مفسران بيان شده است : بعضى آيات را اشاره به دلائل روشن ، و سلطان مبين را اشاره به معجزات مىدانند . در حالى كه بعضى ديگر آيات را اشاره به آيات تورات و سلطان مبين را اشاره به معجزات شمرده‌اند .